வணக்கம்… வணக்கம்… வணக்கம்.
ரெசிடென்சி டீமில் நம்மோடு பயணித்த சில முக்கியமான ஆளுமைகளைப் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் இந்தத் தொடரில், முதலில் என் நினைவுக்கு வருபவர் — காசிநாதன்… நம்ம காசியண்ணா.
அவரைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்ல முடியாது. அவரோடு இணைந்த பல சிறிய சம்பவங்கள்தான் இன்று அவருடைய பெரிய மனிதநேயத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன.
முதல் சந்திப்பு… ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்
நான் ரெசிடென்சியில் சேர்ந்த முதல் நாள் அல்ல; இரண்டாவது நாள் என்று நினைக்கிறேன்.
காலையில் ஏழு மணிக்கு ஷிப்ட்டுக்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். புதிய ஆள் என்பதால் வேலை நேரம், ஷிப்ட் முறை, யார் எப்போது வருகிறார்கள், யார் எப்போது செல்கிறார்கள் — எதுவுமே சரியாகத் தெரியாது.
அதனால் காலையிலிருந்து நாங்கள் எங்களுக்குத் தெரிந்தபடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தோம்.
மதியம் ஒரு மணியளவில் புதியவர்கள் வந்தார்கள். அப்போதுதான் அது இரண்டாவது ஷிப்ட் என்று தெரிந்தது.
பின்னர் கொஞ்ச நேரம் கழித்து, காலை ஏழு மணிக்கு வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக காணாமல் போக ஆரம்பித்தார்கள்.
“இவர்கள் எங்கே போகிறார்கள்? எப்போது போகிறார்கள்?” என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.
புதியவர்கள் என்பதால் நாங்களோ தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்தோம்.
மாலை ஏழு மணியளவில் காசியண்ணா என்னைப் பார்த்தார்.
“டேய்… யார்யா நீ?”
“நான் புதுசா சேர்ந்திருக்கேன் அண்ணா.”
“எத்தனை மணிக்கு வந்த?”
“காலை ஏழு மணிக்கு.”
அவர் உடனே,
“ஏழு மணிக்கு வந்த நீ இன்னும் ஏன்டா வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்க? கிளம்பிப் போ!”
என்றார்.
அப்போதுதான் எனக்கு ஷிப்ட் நேரம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது என்பதே சரியாகப் புரிந்தது!
“எனக்கு நேரமெல்லாம் தெரியாது அண்ணா…” என்று சொன்னேன்.
அவர் சிரித்தபடி அனுப்பிவிட்டார்.
அந்தச் சம்பவம் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் எனக்கு அது ரெசிடென்சியில் கிடைத்த முதல் மனிதநேயமான அனுபவங்களில் ஒன்று.
அந்தக் காலத்தில் நாங்கள் பெரும்பாலும் நின்றுகொண்டே வேலை செய்வோம். எப்போது உட்காரலாம் என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். டீ, காபி நேரம் அல்லது லஞ்ச் நேரம் வந்தால்தான் கொஞ்சம் உட்கார வாய்ப்பு கிடைக்கும்.
அந்த சூழலில், “வேலை பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; உன் நேரம் முடிந்துவிட்டது, வீட்டுக்குப் போ” என்று சொல்லிய அந்த ஒரு வார்த்தை கூட ஒரு அன்பான மனிதரின் அடையாளமாக இருந்தது.
மகாபலிபுரம் — வேலைக்குப் புறம்பான ஒரு குடும்பம்
அடுத்ததாக நினைவுக்கு வருவது காசியண்ணாவோடு சென்ற மகாபலிபுரம் சுற்றுலா.
ஸ்ரீனிவாசன் சார் உள்ளிட்ட பலரும் இருந்தார்கள். சுமார் பதினைந்து, இருபது பேர் இருந்திருப்போம்.
அந்தப் பயணம் வெறும் சுற்றுலா அல்ல.
சாப்பாடு, கலகலப்பு, தண்ணீர் விளையாட்டு, புகைப்படங்கள் — எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு குடும்பமாகச் சென்ற அனுபவமாக இருந்தது.
அந்தக் காலத்தில் ரெசிடென்சி குரூப் ஹோட்டல்ஸில் Employee Team Building போன்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கு நல்ல முக்கியத்துவம் இருந்தது. HR குழுவும் அதை அழகாக ஏற்பாடு செய்திருந்தது.
இன்று அந்தப் புகைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது, நாங்கள் அப்போது வெறும் சக ஊழியர்கள் அல்ல… ஒரு குடும்பமாக இருந்திருக்கிறோம் என்ற உணர்வு வருகிறது.
சதீஷ்-ன் திருமணம் — காசியண்ணாவின் கோபத்திற்குப் பின்னால் இருந்த அன்பு
காசியண்ணாவின் நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவர் டெலிபோன் ஆபரேட்டராக இருந்த சதீஷ்
அவர் கொரியாவில் சில ஆண்டுகள் வேலை செய்து விட்டு திரும்பி வந்திருந்தார். திருமண ஏற்பாடுகள் முடிந்து, திருமணமும் நிச்சயிக்கப்பட்டது.
அந்தத் திருமணத்திற்காக நானும் ரவியும், என் மனைவியும் சென்று இரண்டு நாட்கள் இருந்து, நண்பர்களாகவும் உறவினர்களாகவும் எல்லா வேலைகளிலும் கலந்து கொண்டு வந்தோம்.
அன்று மாலை ரிசப்ஷன்.
அப்போது காசியண்ணாவிடம் ஏன் சொல்லவில்லை என்று சபீஷிடம் கேட்டோம்.
“அய்யோண்ணா… சொல்ல மறந்துட்டேன்!”
என்று சொன்னார்.
“நீயே காசிக்கு போன் பண்ணி சொல்லு” என்று சொல்லி, எனக்கே போனை கொடுத்தார்.
அப்போது நானும் காசியண்ணாவும் ஓரளவுக்கு நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டிருந்தோம்.
நான் போன் செய்து,
“காசி… நம்ம பையனுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு!”
என்றேன்.
அவர் உடனே,
“அப்படியா? நல்ல விஷயமாச்சே! சூப்பர்! சூப்பர்! எங்கே? எப்போது?”
என்று கேட்டார்.
“நாளைக்கு காலையில…”
“நாளைக்கு காலையிலா?”
“ஆமாம்…”
“அப்ப Engagement எங்கே?”
“இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல!”
“எங்கே?”
“இங்கே மைலாப்பூர்ல…”
அவ்வளவுதான்.
அந்தப் பக்கம் வந்த கோபத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது!
அவர் போனை வைத்த விதமே தனி கதை.
ஆனால் அந்தக் கோபத்திற்குள்ளேயே இருந்தது என்ன?
“நம்ம பையனுக்கு இவ்வளவு பெரிய விஷயம் நடக்கிறது; எனக்கு ஏன் சொல்லவில்லை?” என்ற அன்புதான்.
ஒரு விபத்து… வெளிப்பட்ட மனிதநேயம்
இன்னொரு மறக்க முடியாத சம்பவம்.
ஒருநாள் டூட்டி முடித்து வீட்டுக்குச் செல்லும்போது, சிக்னல் அருகே காசியண்ணாவுக்கு ஒரு சிறிய விபத்து ஏற்பட்டது.
அவர் விஜயா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். ஒரு வாரம், பத்து நாட்களுக்கும் மேலாக அங்கே இருந்ததாக நினைவு.
அப்போது சிகிச்சை செலவை யார் ஏற்க வேண்டும், அதற்கான விதிமுறைகள் என்ன, ஊழியர்களுக்கான சட்ட மற்றும் நிறுவன நடைமுறைகள் என்ன என்பதெல்லாம் எங்களுக்கும் புதிதாகத் தெரிய வந்தது.
ஆனால் அந்தச் சம்பவத்தில் என்னை மிகவும் பாதித்தது மருத்துவமனைச் சம்பவம் அல்ல.
அவருடைய கையில் பெரிய வெள்ளை நிற பேண்டேஜ் கட்டப்பட்டிருந்தது.
அவரைப் பார்க்கச் சென்ற நண்பர்கள், அவரோடு வேலை செய்தவர்கள் — ஒருவர் பின் ஒருவராக அந்தப் பேண்டேஜிலேயே,
“Love You…”
“Miss You…”
“Get Well Soon…”
என்று எழுதிவிட்டுச் சென்றிருந்தார்கள்.
அந்த வெள்ளைப் பேண்டேஜ் ஒரு கட்டு மட்டுமல்ல.
அவரைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் அன்பின் அடையாளமாக மாறியிருந்தது.
அது காசியண்ணா சம்பாதித்த மிகப் பெரிய சொத்து.
உருவத்தில் பெரியவர்… உள்ளத்தில் ஒரு குழந்தை
காசியண்ணாவை நினைத்தாலே எனக்கு இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வரும்.
அவர் உருவத்தில் கொஞ்சம் ஆஜானுபாகுவாக இருப்பார்.
ஆனால் உள்ளத்தில்?
ஒரு குழந்தை.
எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பார்.
அவருடைய குடும்பத்தினரையும் நாங்கள் அன்போடு நினைவுகூர்கிறோம். அவருடைய மனைவி விஜயலட்சுமி என்று நினைக்கிறேன். அவருடைய குழந்தைகளை நாங்கள் அப்போது “பெரிய பாப்பா”, “சின்ன பாப்பா” என்று அன்போடு அழைப்போம்.
அந்தக் காலத்தில் உருவான அந்த உறவுகள் வெறும் அலுவலக உறவுகள் அல்ல.
அவை வாழ்க்கையோடு கலந்த உறவுகள்.
எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை இருந்தாலும் காசியண்ணாவிடம் சென்று சொன்னால்,
“பரவாயில்ல டா… பார்த்துக்கலாம்.”
“விடு… விடு… பார்த்துக்கலாம்.”
என்று சொல்லிவிடுவார்.
பிரச்சனை உடனே தீர்ந்துவிடாது.
ஆனால் அவரிடம் சொல்லிவிட்டால்,
“நாம் தனியாக இல்லை”
என்ற ஒரு நம்பிக்கை மட்டும் வந்துவிடும்.
அதுதான் காசியண்ணா.
காசியண்ணா — எங்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர்
இன்று இந்த நினைவுகளைப் பகிர்வதற்கும் ஒரு சிறப்பு காரணம் இருக்கிறது.
இன்று ஆசிரியர் தினம்.
ஆசிரியர் என்றால் பள்ளியில் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பவர் மட்டுமல்ல.
நம் வாழ்க்கையில் நமக்கு ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுத்த ஒவ்வொருவரும் ஒரு வகையில் ஆசிரியர்கள்தான்.
பாடத்தை சொல்லிக் கொடுத்தவர் ஆசிரியர்.
வாழ்க்கையை சொல்லிக் கொடுத்தவர் ஆசிரியர்.
தொழிலை சொல்லிக் கொடுத்தவர் ஆசிரியர்.
எப்படி வேலை செய்ய வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுத்தவர் ஆசிரியர்.
எப்படி மனிதர்களோடு பழக வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுத்தவரும் ஆசிரியர்தான்.
அந்த வகையில், எங்களுக்கு தொழிலை சொல்லிக் கொடுத்த காசியண்ணாவும் எங்களுடைய ஆசிரியர்தான்.
அவர் எங்களுக்கு ஒரு வேலை மட்டும் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.
வேலையில் மனிதநேயம் இருக்க வேண்டும் என்பதையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.
புதியவர் என்றால் அவருக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்பதையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.
ஒருவருடைய பிரச்சனையில் அவரோடு நிற்க வேண்டும் என்பதையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.
எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை வந்தாலும்,
“பரவாயில்ல டா… பார்த்துக்கலாம்…”
என்று ஒரு வார்த்தையால் நம்பிக்கை கொடுக்க முடியும் என்பதையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.
அதனால் இன்று ஆசிரியர் தினத்தில்,
எங்களுக்கு தொழிலை கற்றுக் கொடுத்த எங்கள் அன்புக்குரிய காசியண்ணாவுக்கு இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துகள்!
காசியண்ணா…
நீங்கள் எங்களுக்கு ஒரு Senior மட்டும் அல்ல.
ஒரு சக ஊழியர் மட்டும் அல்ல.
ஒரு நண்பர் மட்டும் அல்ல.
எங்கள் தொழில் வாழ்க்கையின் ஒரு ஆசிரியர்.
நீங்கள் சொல்லிக் கொடுத்த பாடங்கள் புத்தகத்தில் எழுதப்படவில்லை.
ஆனால் அவை எங்களுடைய நினைவுகளில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.
அந்த நினைவுகள் இருக்கும் வரை…
உங்கள் புன்னகையும், உங்கள் அன்பும்,
“பரவாயில்ல டா… பார்த்துக்கலாம்…”
என்ற உங்கள் வார்த்தைகளும் எங்களோடு இருக்கும்.
இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துகள், காசியண்ணா!
வாழ்க உங்கள் நினைவு!
வளர்க நீங்கள் விதைத்த மனிதநேயம்!
